ΔΗΜ. ΣΧΟΛ. ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ 1983

Μαρτυρία: Μεγαλώνοντας ένα παιδί με αυτισμό

http://www.imommy.gr/mama/psychologia/article/7085/martyria-megalwnontas-ena-paidi-me-aytismo/

Από την Ο.Γ. 

Η φράση του παιδίατρου «διακρίνω κάποια αυτιστικά στοιχεία» ήταν το τελευταίο που περίμενα να ακούσω ανήμερα των γενεθλίων μου. Ήταν όταν ο τέλειος, στα δικά μας μάτια, γιος ήταν σχεδόν 2 ετών και έπρεπε να θυμίσουμε στον παιδίατρο (όπως μας είχε ζητήσει  να κάνουμε) ότι έχει καθυστερήσει η ομιλία του. Έτσι, πήγαμε όλοι μαζί, με το 2 μηνών αδελφούλη του. Η επίσκεψη για εμβόλια στο γιατρό κατέληξε σε δράμα. 

Όταν και η νονά του και πολύ καλή μου φίλη, μου θύμιζε συχνά αρκετούς μήνες πριν, ότι ο Γιώργος διαφέρει από τα άλλα συνομήλικά του, πάλι δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα συνδεόταν το όνομά του με τη λέξη αυτισμός. Σκεφτόμουν ότι ήταν υπερβολική. Ακόμα κι όταν αναπόφευκτα τον συγκρίναμε με τον συνομήλικο ξάδελφο του -που μίλησε από 12 μηνών-  λέγαμε ότι ο δικός μας χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμα. Τι κι αν η επίσης συνομήλικη του Μαρία, η κορούλα της νονάς του, τον τάιζε ακτινίδιο μπουκιά μπουκιά κοιτώντας τον στα μάτια? Εκείνος προτιμούσε τρώγοντας να παίζει και να κοιτάει πάντα αλλού. Πάλι δικαιολογία υπήρχε: «είναι μπλαζέ». Το μόνο παράξενο που παρατηρούσαμε ήταν κάποια παιχνιδίσματα με τα μάτια του. Κοιτούσε λοξά τον τοίχο και έτρεχε παράλληλα προς αυτόν κοιτώντας κάποια γραμμή ή σκιά. Και τα αυτοκινητάκια στη σειρά, νοικοκυροσύνη. Αυτό δεν μας άρεσε, αλλά και πως να δώσεις όνομα σε κάτι τέτοιο; Οι λέξεις που τώρα πλέον για μας είναι καθημερινότητα, τότε ήταν εντελώς άγνωστες. 

Η μέρα που περιμέναμε πως και πως έχοντας κλείσει ραντεβού με αναπτυξιολόγο, ήρθε ένα μήνα μετά τα λόγια του παιδίατρου. Και η διάγνωση ήταν «διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή». Δηλαδή αυτισμός με άλλα λόγια. Κράτησε το πολύ 10 λεπτά η εξέταση του παιδιού  και απαντούσαμε σε ερωτήσεις  παράξενες. Όπως αν είχα ομαλή εγκυμοσύνη κι αν γέννησα με φυσιολογικό τοκετό. Όσο μας ρωτούσαν τόσες απορίες γεννιόντουσαν από την πλευρά μας. Μάθαμε ότι είναικαθαρά γονιδιακό και ότι πυροδοτείται από κάποιον εξωτερικό παράγοντα.Το σοκ ήταν πάλι μεγάλο αφού στις ελπίδες μας για μια διαφορετική διάγνωση ήρθε και μπήκε και η κρατική σφραγίδα. Τώρα ανήκαμε στο περιθώριο επίσημα. 

Το  «γιατί σε μας», αντικαταστάθηκε από ενοχές ανεξάντλητες κι από τα δυο μέρη της οικογένειας. Παππούδες, γιαγιάδες συμμετείχαν κι εκείνοι στο θρήνο. Το ποιος του έδωσε το ένοχο γονίδιο, μυστήριο.Από τη μια νιώθαμε λατρεία για το υπέροχο παιδάκι μας, από την άλλη το πένθος για το «θάνατο του φυσιολογικού παιδιού που νομίζαμε ότι είχαμε». Κι αυτό είναι μια επιστημονική προσέγγιση που δείχνει  το μέγεθος του πόνου των γονιών όταν τους δίνεται η διάγνωση. Δεν πέφτουν κι έξω. Μαζί με το χαρτί καταρρέουν κι όλα τα όνειρα για  φυσιολογική ζωή. Και του ζευγαριού αλλά κυρίως του παιδιού. Εκεί κάπου σταμάτησε το πένθος μου και άρχισε ο Γολγοθάς. 

Έπρεπε να ανασυγκροτηθώ, να οργανωθώ, να προσφέρω στο παιδί μου με όλες μου τις δυνάμεις. Να βρω λογοθεραπευτή και εργοθεραπευτή. Να διαβάσω ό,τι αφορά τον αυτισμό και να μάθω τι ήταν δυνατόν να μας βοηθήσει. Δοκιμάσαμε κι άλλες γνώμες. Ένας άλλος γιατρός τον μελέτησε για 7 ολόκληρες ώρες (στο σύνολο) και αποφάσισε ότι δεν κολλάει η περίπτωση του σε καμία γνωστή διαταραχή. Δηλαδή «μη αλλιώς οριζόμενη» επειδή το ένα σύμπτωμα αναιρεί το άλλο. Εμείς χαρήκαμε. Δεν μας το είπε για να χαρούμε αλλά για να μας δείξει ότι επειδή δεν έχει προηγούμενο η συμπεριφορά του θα είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος. 

Η βασική οδηγία σε μένα ήταν ότι πρέπει να γίνω πάρα πολύ αυστηρή μαζί του γιατί είναι ιδιαίτερα χειριστικός. Έπρεπε να το κάνω αλλιώς δεν θα βλέπαμε φως. Έτσι κι έγινε. Έχασα χρόνο μητρότητας μαζί του για να τον ζορίζω να απαντάει πάντα, να μην αποφεύγει την ανθρώπινη ματιά, να είναι υπάκουος σε αυτά που ζητάμε.Ήρθε η ώρα για την επόμενη κρατική διάγνωση. Σε άλλο νοσοκομείο αυτή τη φορά. Η διάγνωση ήταν πάλι «διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή». Τρέχα γύρευε, σκοτσέζικο ντους.

Ο Γιώργος όμως κάνοντας ότι έπρεπε μπήκε σε μια σειρά. όσο κι αν η περίπτωση του έμοιαζε αποθαρρυντική στην αρχή. Κάνοντας και συμπληρωματικά μαθήματα συμπεριφοράς (ABA), άρχισε να ανθίζει.Από εκεί που κλώτσαγε τραπέζια μην μπορώντας να συνεννοηθεί με λέξεις, έμαθε τη σωστή τους χρήση να τρώει σαν κύριος και με πιρούνι!Ξεδίπλωσε πτυχές του χαρακτήρα του και της ευφυΐας του που δεν γνωρίζαμε καν ότι έκρυβε. Ένα παιδί που όλοι οι μεγάλοι λατρεύουν. Το κύριο πρόβλημα πια είναι η πάντα παρούσα έλλειψη κοινωνικότητας όσον αφορά τα παιδιά και η προτίμηση του για τα τρένα. Το δουλεύουμε κι αυτό με δική του ειδική παιδαγωγό στην τάξη του προνήπιου που βρίσκεται. Όλα για το παιδί μου. 

Μόνο που υπάρχει κι ένα ακόμα παιδάκι δικό μου. Ο Νίκος, πουδιαγνώστηκε κι αυτός με «διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή». Ο δεύτερος Γολγοθάς μόλις έχει αρχίσει. Αλλά όπως και στον πρώτο όσο τον ανεβαίνει κανείς γυμνάζει ψυχή και νου. Και επειδή μάλλον είναι και πιο απλή περίπτωση το μικρό μου από το μεγάλο, το μόνο που βλέπω είναι αισιοδοξία, φως και χρώματα.

- See more at: http://www.imommy.gr/mama/psychologia/article/7085/martyria-megalwnontas-ena-paidi-me-aytismo/#sthash.oR1LktfB.dpuf

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

1982: Οταν η ποδιά στα σχολεία έγινε παρελθόν

http://www.briefingnews.gr/

Ήταν ένα χειμωνιάτικο πρωινό που θα μπορούσε να έμοιαζε με  όλα τα προηγούμενα. Αν και ψιλόβρεχε είχε μια άλλη αίσθηση .Η απόφαση της νέας τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του Υπουργού Παιδείας Λευτέρη Βερυβάκη, λιτή και σύντομη. Η σχολική ποδιά δεν ήταν πλέον υποχρεωτική.

6 Φεβρουαρίου 1982! Στις ειδήσεις των 9 το προηγούμενο βράδυ η αναγγελία ήταν  πολύ σημαντική. Κάτι σαν να λέμε μια μικρή φράση που ξεκινούσε μια μεγάλη επανάσταση :

«Από αύριο 6ην Φεβρουαρίου καταργείται η σχολική ποδιά για τις μαθήτριες  στα ελληνικά σχολεία». Θυμάμαι το βλέμμα της μητέρας μου και την έκπληξη  μαζί με απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.

«Και τώρα τι θα κάνουμε, πως θα το καταντήσουνε έτσι το σκολειό !»…Εγώ πάλι δεν τόλμησα να μιλήσω, αλλά ήμουν πολύ, πολύ χαρούμενη. Επιτέλους θα έβαζα ό,τι ήθελα, θα ήμουν « ελεύθερη» να φοράω παντελόνι που τόσο μου άρεσε , θα έβαζα στο σχολείο κι εκείνα τα κυριακάτικα ρούχα που δεν μπορούσα να φορέσω όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. Όμως  τη χαρά ακολούθησε η σκέψη πως δεν είχα και πολλές επιλογές… Ποιός νοιαζόταν όμως , κάτι θα έβρισκα!

Παράξενη μέρα είχε ξημερώσει, ένα γλυκό μούδιασμα παντού, ένα αμυδρό χαμόγελο που ήθελε να γίνει πλατύ και να σκάσει ίσαμε την αυλή του σχολείου. Ξύπνησα  πρώτη απ΄ όλους στο σπίτι, νύχτα σχεδόν και άρχισα να ψάχνω την ντουλάπα μου. Κοίταζα, ξανακοίταζα, δύσκολο ν΄ αποφασίσω. Η ώρα περνούσε κι είχα αρχίσει να αγχώνομαι.

Δεν ήξερα τι να βάλω στο σχολείο. Ύστερα από πολύ σκέψη κατέληξα στη στολή της παρέλασης. Ένα άσπρο πουκάμισο και μια μπλε φούστα λίγο κάτω από το γόνατο, αθλητικά παπούτσια πάντα  με άσπρα σοσόνια.

Χτένισα τα μαλλιά μου, όχι κοτσίδα σήμερα και κρύφτηκα πίσω από τις γρίλιες του παραθύρου. Το σχολείο ήταν πολύ κοντά στο σπίτι μου κι έτσι θα μπορούσα να τις δω όλες. Ήθελα να δω τι θα φορούσαν οι φίλες μου … κι ας ήταν μόλις 6 η ώρα …ξημερώματα. Είχα έναν φόβο …κάτι με κρατούσε …ήταν αλήθεια  άραγε, δεν θα ξανάβαζα ποτέ ποδιά, ποτέ;

Όσο περίμενα να περάσει ή ώρα σκεπτόμουν τα μούτρα των καθηγητών και του λυκειάρχη μας σαν κτυπούσε το κουδούνι και μαζευόμαστε το πρωί στην αυλή για προσευχή και τη γνωστή « κατήχηση». Σήμερα τι θα μας έλεγε , ποιαν θα κατσάδιαζε γιατί δεν φορούσε την  ποδιά της ;

Κι ή ώρα περνούσε …Και τότε άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα παιδιά. Όσο και να φαίνεται παράξενο η καρδιά μου κτυπούσε πολύ δυνατά και το στομάχι μου είχε σφιχτεί όπως εκείνες τις μέρες που γράφαμε διαγωνίσματα και δεν ήμουν σωστά προετοιμασμένη.

Και να μια δυο μαθήτριες  είχαν έρθει με την ποδιά τους. Μάλλον δεν θα είχαν  τηλεόραση ή δεν θα ήξεραν ακόμα τα νέα.

Φοβήθηκα για μια στιγμή, λες, σκέφτηκα μήπως δεν άκουσα καλά, μήπως την πήραν πίσω την απόφαση ; Σε λίγο άρχισαν να καταφθάνουν οι «κολλητές  μου »… Ευτυχώς κι αυτές τη στολή της παρέλασης φορούσαν …ούτε να χαμε συνεννοηθεί ! Ίσιωσα το κορμί και βγήκα έξω από το δωμάτιο μου. Ο πατέρας μου με κοίταξε γεμάτος απορία…

-« Παρέλαση έχετε σήμερα ; Τι είναι αυτά που φόρεσες;»

-«Καταργήθηκε η ποδιά, μπαμπά, δεν θυμάσαι χθες βράδυ που το ΄παν στην τηλεόραση;»

-«Ρεζιλίκια, τι θα κάμουνε ακόμα… !» απάντησε κι έφυγε βιαστικός για το μαγαζί.

Άρχισα να ανηφορίζω προς το σχολειό, κυριολεκτικά τρέμοντας. Στην αυλή δεν άκουγες τίποτε άλλο παρά  αυτή τη συζήτηση. Και τότε εκείνο το πρωινό πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. Την επόμενη μέρα όλες μαζί θα φορούσαμε στο σχολείο παντελόνι  κι έτσι δεν θα ξεχώριζε καμιά και δεν θα μπορούσε κανείς να μας βάλει τις φωνές. Έτσι κι έγινε μόνο που οι «συνέπειες» της εποχής ήταν αστείες και  απίστευτες.

Ο πιο αυστηρός καθηγητής δεν ήταν ο λυκειάρχης μας , ήταν εκείνος των μαθηματικών που με τη γνωστή του στάση να περπατά με τα χέρια δεμένα πίσω χαμηλά στην πλάτη του, μπήκε στην τάξη κι άρχισε να εξετάζει όλα τα κορίτσια μία, μία, όρθιες στον πίνακα , με το γνωστό ύφος και βλέμμα που σε έσκιζε στα δύο.

Τα αγόρια κοίταζαν απορημένα και αμίλητα. Δεν ακουγόταν παρά μόνο όποιος μιλούσε να πει κάτι σχετικό με την άσκηση.  Φυσικά όλες είχαμε  ένα θεματάκι με τα μαθηματικά και κείνος δεν άντεξε …

-«Αλίμονο, άρχισε να φωνάζει, που να βρεθεί χρόνος για διάβασμα στο σπίτι , να φορέσετε όμως παντελόνια και να κάνετε τις ωραίες , είχατε χρόνο, σα δε ντρέπεστε…!».

Πέταξε όσο πιο μακριά μπορούσε την κιμωλία που κρατούσε κι έφτασε ίσαμε τον απέναντι τοίχο. Ο θόρυβος που έκανε τούτο δω το τόσο μικρό πραγματάκι σαν έπεφτε στο πάτωμα ήταν σαν να έγραφε η ιστορία με μεγάλα γράμματα στον τοίχο της ψυχής μας δυο λέξεις : «Ελευθερία …επιτέλους!» Ήμουν εγώ εκείνη τη στιγμή δίπλα στον πίνακα, με κατεβασμένο και λίγο λοξά γυρισμένο το κεφάλι κλείνοντας το μάτι στις υπόλοιπες… σαν μια παλιά ελληνική ταινία !

Με αφορμή αυτήν την επέτειο έψαξα στην βαλίτσα του παρελθόντος μου κάτω στην αποθήκη και βρήκα σήμερα το πρωί την τελευταία σκούρα μπλε ποδιά μου μαζί με ένα  τεύχος της « Μανίνας» και  μια άσπρη κορδέλα.

Η ποδιά μου, «Τσεκλένης», ήταν με πιέτες και σκούρο μπλε χρώμα… Αμέσως ήρθαν στο νου μου όλα εκείνα τα χρόνια, η αυλή, το σχολείο, οι αγωνίες ,οι συμμαθητές και συμμαθήτριες, οι χαρές και οι λύπες μας.

Οι καθηγητές , μαζί κι εκείνος που μού ‘λεγε συχνά πως «… να αρχίσεις να κεντάς, να φτιάχνεις από τώρα την προίκα σου, οι εκθέσεις σου είναι σαν αυτοτελή επεισόδια τρόμου, ούτε απέξω δεν θα δεις την πόρτα του πανεπιστήμιου…».

Μα πάνω απ΄ όλα θυμήθηκα πως όσο κι αν πολεμήθηκε η ποδιά, όσο και αν είπαν πως καλύτερα ήταν που καταργήθηκε γιατί δήλωνε την καταπίεση, την ιδρυματοποίηση και χίλια δυο άλλα κι από την άλλη μεριά αυτοί  που στάθηκαν απέναντι και φώναζαν πως αυτό δεν έπρεπε να συμβεί, εγώ ένα έχω να πω.

Η σχολική ποδιά ήταν το σύμβολο μιας εποχής αλλιώτικης  που κουβαλούσε άλλες αξίες, άλλα πιστεύω κι άλλες φωνές. Σίγουρα όμως αυτό το μπλε χρώμα σκούρο ή ανοιχτό ήταν δεμένο με τα πιο όμορφα χρόνια της νιότης μας ..!

Έκλεισα τη βαλίτσα …και τις αναμνήσεις μου… άλλη φορά πάλι!

Της Ελένης Μπετεινάκη

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Η σημασία της παρουσίας του πατέρα

1 month ago

Αντικλείδι

Οικογένεια, Φιλοσοφία/Ψυχολογία

5 σχόλια

Τι χάνουν λοιπόν τα παιδιά όταν ο πατέρας τους είναι απών, απόμακρος ή μονίμως απασχολημένος;

Κάποιες έρευνες σχετικές με την ανάπτυξη του παιδιού μας πληροφορούν ότι αυτό που τα παιδιά χάνουν είναι κάτι περισσότερο από μια «βοηθητική μητέρα». Ο πατέρας δημιουργεί με το παιδί του μια σχέση τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη με τη μητέρα, πράγμα που σημαίνει ότι η συμμετοχή και η εμπλοκή του συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαφορετικών ικανοτήτων, ιδιαίτερα στον τομέα των κοινωνικών σχέσεων.

Η επίδραση του πατέρα φαίνεται ακόμη και σε παιδιά πολύ μικρής ηλικίας. Μια έρευνα έδειξε ότι αγοράκια μόλις πέντε μηνών, τα οποία είχαν πολλές επαφές με τους πατέρες τους, ένιωθαν πιο άνετα όταν περιβάλλονταν από άγνωστα ενήλικα άτομα. Τα μωρά έβγαζαν περισσότερους ήχους και δυσανασχετούσαν λιγότερο όταν οι άγνωστοι τα έπαιρναν αγκαλιά —πάντοτε σε σύγκριση με βρέφη των οποίων οι πατέρες δεν συμμετείχαν στην ανατροφή τους. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά ενός έτους που είχαν περισσότερη επαφή με τον πατέρα τους έκλαιγαν λιγότερο όταν τα άφηναν με άγνωστα πρόσωπα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η επίδραση του πατέρα συντελείται κυρίως μέσα από το παιχνίδι. Όχι μόνο γιατί οι μπαμπάδες αφιερώνουν χαρακτηριστικά μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που διαθέτουν για τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παιχνιδιού, αλλά και γιατί το στιλ του παιχνιδιού που υιοθετούν είναι πιο πολύ σωματικό και περισσότερο συναρπαστικό από την αντίστοιχη αλληλεπίδραση των μητέρων. Παρατηρώντας κάποιους γονείς με τα νεογέννητα παιδιά τους, οι Michael Yogman και Τ. Berry Brazelton διαπίστωσαν ότι οι πατέρες μιλούσαν λιγότερο αλλά άγγιζαν τα παιδιά τους περισσότερο. Ακόμη, δημιουργούσαν περισσότερους ρυθμικούς ήχους και χτύπους για να προσελκύσουν την προσοχή των μωρών. Το παιχνίδι τους μπορούσε να προκαλέσει στα παιδιά ένα απίστευτο εύρος διαφορετικών συναισθημάτων, ξεκινώντας από δραστηριότητες που παρουσίαζαν ελάχιστο ενδιαφέρον μέχρι δραστηριότητες που συνάρπαζαν τα μωρά. Οι μητέρες, αντίθετα, κρατούσαν το παιχνίδι και τα συναισθήματα των παιδιών τους σε ισορροπία, χωρίς «σκαμπανεβάσματα».

Οι διαφορές αυτές εμφανίζονται και στην παιδική ηλικία, με τον πατέρα να εισάγει τα παιδιά του σε «τραχιά», γεμάτα ανατροπές και χωρίς κανόνες παιχνίδια, στα οποία περιλαμβάνονται οι ανυψώσεις, τα πηδήματα και τα γαργαλητά. Οι μπαμπάδες επιδίδονται συχνά σε ιδιόρρυθμα και ασυνήθιστα παιχνίδια, σε αντίθεση με τις μαμάδες που είναι πολύ πιθανό να παραμείνουν προσκολλημένες σε δοκιμασμένες συνταγές, όπως το «κρυφτούλι», το «πλάθω κουλουράκια», το «έλα να διαβάσουμε ένα βιβλίο» ή το «ας παίξουμε με τα παιχνίδια και τα παζλ σου».

Πολλοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι το τραχύ πατρικό στιλ του θορυβώδους παιχνιδιού χαράσσει μια σημαντική δίοδο που διευκολύνει τη μάθηση των συναισθημάτων από τα παιδιά. Φανταστείτε τον μπαμπά σαν μια «κακιά αρκούδα» να κυνηγά ένα καταγοητευμένο μικρό παιδάκι στην αυλή του σπιτιού. Ή φανταστείτε έναν άλλο μπαμπά που σηκώνει ψηλά το παιδί και το φέρνει γύρω-γύρω σαν αεροπλανάκι. Τα παιχνίδια αυτά επιτρέπουν στο παιδί να βιώσει τη συγκίνηση του μικρού, ελεγχόμενου φόβου, ενώ ταυτόχρονα το διασκεδάζουν και το ευχαριστούν. Του μαθαίνουν τον τρόπο να παρατηρεί και να αντιδρά στα επικοινωνιακά σήματα του πατέρα του για να βιώσει μια θετική εμπειρία. Διαπιστώνει, για παράδειγμα, ότι το στρίγκλισμα και το γαργάλημα κάνουν τον μπαμπά να γελά και να παρατείνει το παιχνίδι. Παρατηρεί επίσης τον πατέρα του αναζητώντας ενδείξεις ότι το παιχνίδι πλησιάζει στο τέλος του («Εντάξει, φτάνει για την ώρα») και μαθαίνει πώς, μετά τη διέγερση του παιχνιδιού, να επανέρχεται στη φυσιολογική του κατάσταση και να ηρεμεί.

Οι δεξιότητες αυτές είναι εξαιρετικά χρήσιμες καθώς το παιδί αποτολμά να βγει έξω στον κόσμο των συνομηλίκων του. Από την εμπειρία των παιχνιδιών του με τον μπαμπά έχει μάθει να διαβάζει τα μηνύματα των άλλων και ξέρει πότε η κατάσταση οξύνεται. Γνωρίζει πώς να αναπτύξει το δικό του συναρπαστικό παιχνίδι και ανταποκρίνεται στους άλλους με τρόπο που δεν είναι ούτε πολύ νωθρός ούτε υπερβολικά παρορμητικός. Γνωρίζει πώς να ρυθμίζει τα συναισθήματά του έτσι ώστε να συμβάλλει σε ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.

Οι μελέτες σε τρίχρονα και πεντάχρονα παιδιά, τις οποίες πραγματοποίησαν οι Ross Parke και Kevin MacDonald, κατέδειξαν τη σχέση ανάμεσα στο φυσικό παιχνίδι με τον πατέρα και στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιμετωπίζουν τους συνομηλίκους τους. Παρατηρώντας, τα παιδιά πατά τη διάρκεια ενός εικοσάλεπτου παιχνιδιού με τον πατέρα τους οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι εκείνα στα οποία οι πατέρες τους πρόσφεραν ένα υψηλού επιπέδου φυσικό παιχνίδι ήταν περισσότερο δημοφιλή μεταξύ των συνομηλίκων τους. Παράλληλα εντοπίστηκε η ύπαρξη ενός σημαντικού ποιοτικού χαρακτηριστικού: τα παιδιά των οποίων ο πατέρας έπαιζε ιδιαίτερα φυσικά ήταν δημοφιλή, μόνο όμως εφόσον ο πατέρας τους δεν τα κατηύθυνε και δεν τα πίεζε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Λιγότερο δημοφιλή ήταν τα παιδιά των οποίων ο πατέρας έπαιζε μεν φυσικά, αλλά ήταν και εξαιρετικά εξουσιαστικός.

Παρόμοιες ενδείξεις έχουν αναφερθεί και από άλλες μελέτες. Αρκετοί ερευνητές από πολλούς τομείς καταλήγουν στη διαπίστωση ότι οι βέλτιστες κοινωνικές δεξιότητες των παιδιών αναπτύσσονται όταν οι πατέρες τους διατηρούν τις θετικές τους αλληλεπιδράσεις και επιτρέπουν στα παιδιά να λάβουν μέρος και να κατευθύνουν την πορεία του παιχνιδιού.

Αυτά τα δεδομένα ταιριάζουν απόλυτα με τα δικά μου ευρήματα. Έχω επισημάνει πόσο σημαντικό είναι να αποφεύγει ο πατέρας τις επικρίσεις, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, την όχληση και την αδιακρισία με τα παιδιά του. Στις έρευνές μας τα παιδιά που τα πήγαιναν καλύτερα στις σχέσεις με τους συνομηλίκους τους και στις σχολικές τους επιδόσεις ήταν εκείνα των οποίων οι πατέρες αναγνώριζαν τα συναισθήματά τους και επικροτούσαν τα επιτεύγματά τους. Αναφέρομαι σε πατέρες που λειτουργούσαν ως «συναισθηματικοί μέντορες», οι οποίοι δεν απέρριπταν ούτε και κατέκριναν τα αρνητικά συναισθήματα των παιδιών τους. Αντίθετα, έδειχναν ενσυναίσθηση και πρόσφεραν καθοδήγηση για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αντιμετωπίσουν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα.

Κατά τη διάρκεια μιας άσκησης όπου οι γονείς δίδασκαν στο παιδί τους να παίζει ένα βιντεοπαιχνίδι, οι πατέρες - «συναισθηματικοί μέντορες» ενθάρρυναν τα παιδιά προσφέροντας ακριβώς τον απαραίτητο βαθμό καθοδήγησης, χωρίς να είναι ιδιαίτερα παρεμβατικοί. Εφάρμοζαν συχνά τη διδακτική τεχνική της «κλιμάκωσης», για την οποία έχω ήδη μιλήσει. Έβλεπαν δηλαδή την κάθε επιτυχία του παιδιού ως μια επιπλέον απόδειξη των ικανοτήτων του. Με απλά λόγια, όπως «Αυτός είσαι!» ή «Το ήξερα πως μπορούσες να το κάνεις», οι πατέρες αυτοί μετέτρεπαν κάθε μικρή νίκη σε θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο οικοδομούνταν η καλύτερη αυτοαντίληψη του παιδιού. Η ενθάρρυνση και οι έπαινοι έδιναν στα παιδιά την απαιτούμενη σιγουριά ώστε να προχωρήσουν και να συνεχίσουν να μαθαίνουν.

Αντίθετα, διαπιστώσαμε ότι τα παιδιά που είχαν ψυχρούς, αυταρχικούς, χλευαστικούς και υπερβολικά αδιάκριτους και παρεμβατικούς πατέρες ήταν εκείνα που δοκιμάζονταν σκληρότερα στις σχολικές τους επιδόσεις και στις κοινωνικές τους σχέσεις. Κατά τη διάρκεια της ίδιας άσκησης με το βιντεοπαιχνίδι, οι πατέρες αυτοί έκαναν υποτιμητικές παρατηρήσεις στα παιδιά τους, τα κορόιδευαν και τα επέκριναν για τα λάθη τους. Όταν μάλιστα το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά, αναλάμβαναν να το συνεχίσουν οι ίδιοι, δίνοντας έτσι στο παιδί μια «απόδειξη» της ανικανότητάς του.

Τρία χρόνια αργότερα, όταν ήρθαμε εκ νέου σε επαφή με αυτές τις οικογένειες και τους δασκάλους των παιδιών, διαπιστώσαμε ότι εκείνα που είχαν επικριτικούς, μη υποστηρικτικούς πατέρες ήταν πολύ πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα. Εκδήλωναν επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους φίλους τους, αντιμετώπιζαν τις περισσότερες δυσκολίες στο σχολείο και είχαν επίσης προβλήματα που συνδέονταν με παραβατική συμπεριφορά και νεανική βία.

Παρόλο που στις έρευνες μας καταλήξαμε ότι οι αλληλεπιδράσεις μητέρας-παιδιού είναι εξίσου σημαντικές, διαπιστώσαμε ότι, συγκρινόμενες με τις αντιδράσεις του πατέρα, η ποιότητα της σχέσης με τη μητέρα δεν αποτελούσε ισχυρό δείκτη πρόβλεψης της μελλοντικής επιτυχίας ή αποτυχίας του παιδιού στο σχολείο και στις σχέσεις με τους φίλους του. Η ανακάλυψη αυτή είναι αναμφίβολα εκπληκτική, αφού μάλιστα είναι γνωστό ότι οι μητέρες περνούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους απ’ ό,τι οι πατέρες. Πιστεύουμε ότι ο λόγος αυτής της ακραίας επιρροής του πατέρα στα παιδιά του είναι το γεγονός ότι η σχέση του μαζί τους τούς προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα.

Aπό το βιβλίο Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών  του john gottman

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Περί μαθησιακών δυσκολιών: Ο ρόλος του δασκάλου στη διάγνωση της δυσλεξίας

Κάθε
σχολική τάξη έχει ένα ή περισσότερα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.
Πολύ συχνά η παρατήρηση, ο εντοπισμός και τελικά η διάγνωση της
μαθησιακής δυσκολίας- δυσλεξίας, αργεί, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει
και η απαραίτητη παρέμβασης ειδικής αγωγής. 

Ο δάσκαλος καλείται να είναι σε εγρήγορση!

Να γνωρίζει τα βασικά γνωρίσματα των μαθησιακών
δυσκολιών και να ενημερώνει άμεσα τους γονείς. Είναι ο πιο
αντικειμενικός παρατηρητής των παιδιών, αφού συχνά οι γονείς δεν
αναγνωρίζουν ή δεν θέλουν να αποδεχτούν τη δυσκολία του παιδιού τους.

Αν
ο δάσκαλος υποψιάζεται ότι ένας μαθητής του έχει κάποια μαθησιακή
δυσκολία, πρέπει να ενημερώσει άμεσα τους γονείς του παιδιού ή και να
ζητήσει βοήθεια από κάποιο συνάδελφο του πιο έμπειρο σε αυτά τα θέματα.

Αντί
να πει "αυτό το παιδί είναι τεμπέλης" "ενοχλητικός", "ζωηρός" και άλλα
παρόμοια, πρέπει να σκεφτεί, να παρατηρήσει και να εντοπίσει τυχόν
σημάδια μαθησιακών δυσκολιών. Τα βασικά χαρακτηριστικά θα τα βρείτε εδώ.

Ο
ρόλος του δασκάλου στη διάγνωση της δυσλεξίας είναι πολύ σημαντικός,
αφού είναι το άτομο που βλέπει τις δυσκολίες και την πρόοδο του κάθε
παιδιού. Αφού λοιπόν ενημερώσει τους γονείς, μετά πρέπει να βοηθήσει το
παιδί και μέσα στην τάξη. Το βασικότερο είναι να προσεγγίσει αυτά τα
παιδιά με αγάπη και κατανόηση, να ενθαρρύνει και να βρει τους ιδανικούς
τρόπους διδασκαλίας για όλα τα παιδιά.  Δείτε περισσότερα στα άρθρα:

Πώς θα κάνετε τις φωτοτυπίες πιο ευχάριστες! 

Μνημονικές τεχνικές για να βοηθήσετε τα παιδιά να θυμούνται τα μαθήματα 

Πώς οι εκπαιδευτικοί μπορούν να βοηθήσουν τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες 

Η δυσλεξία στην σχολική τάξη 

Παιδιά με δυσλεξία στο σχολείο

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες στη σχολική τάξη 

Συμβουλές για την αντιμετώπιση του Συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας στη σχολική τάξη  

Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στην αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών 

Η δύναμη της επιβράβευσης στην σχολική τάξη 

Είμαι δάσκαλος, πώς μπορώ να βοηθήσω ένα δυσλεξικό μαθητή;  

Δάσκαλος και αξιολόγηση μαθησιακών δυσκολιών

Σοφία Τσιντσικλόγλου

Ειδική Παιδαγωγός

paidagwgos.blogspot.gr